Pages

Subscribe:

Featured Posts

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Νέες οδηγίες για καλλίτερο ύπνο στα παιδιά



·       Μικρές οθόνες στα δωμάτια των παιδιών μπορούν να διαταράξουν τον ύπνο
·       Έκθεση σε οθόνη ενωρίς στην παιδική ηλικία συνδέεται με μικρότερης διάρκεια ύπνο




Για πρώτη φορά η Αμερικάνικη Ακαδημία της ιατρικής του ύπνου εξέδωσε συστάσεις ομοφωνίας για πόσο ύπνος χρειάζεται για να υπάρχει βέλτιστη υγεία στα παιδιά και τους εφήβους και για να αποφευχθούν κίνδυνοι για την υγεία από ανεπαρκή ύπνο.

Ο ύπνος είναι απαραίτητος για μια υγιεινή ζωή και είναι σημαντικό να εγκαθίστανται υγιεινές συνήθειες ύπνου ενωρίς στην παιδική ηλικία. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό τα παιδιά που φθάνουν στην εφηβεία να συνεχίσουν να απολαμβάνουν επαρκή ύπνο.

Για να υπάρξει καλή υγεία, οι συστάσεις για την διάρκεια του ύπνου που είναι απαραίτητη (κάθε 24 ώρες) σε τακτική βάση είναι οι παρακάτω:

·       Βρέφη 4 έως 12 μηνών: 12 έως 16 ώρες ύπνου (περιλαμβάνονται και οι σύντομοι περίοδοι ύπνου – υπνάκος)
·       Παιδιά 1 έως 2 χρόνων: 11 έως 14 ώρες  (περιλαμβάνονται και οι σύντομοι περίοδοι ύπνου – υπνάκος)
·       Παιδιά 3 έως 5 χρόνων: 10 έως 13 ώρες (περιλαμβάνονται και οι σύντομοι περίοδοι ύπνου – υπνάκος)
·       Παιδιά 6 έως 12 χρόνων: 9 έως 12 ώρες  και
·       Έφηβοι 13 έως 18 χρόνων: 8 έως 10 ώρες


Ο ύπνος στις συνιστώμενες ώρες  σε τακτική βάση συνδέεται με συνολικά καλλίτερη υγεία, περιλαμβάνοντας βελτίωση της προσοχής, της συμπεριφοράς, της μάθησης, της μνήμης, της συναισθηματικής ρύθμισης, της ποιότητας της ζωής, της πνευματικής και φυσικής υγείας.
Αντίθετα, οι λιγότερες ώρες ύπνου από τις συνιστώμενες συνδέονται με προβλήματα  της προσοχής, της συμπεριφοράς και της μάθησης. Επίσης, ο ανεπαρκής ύπνος αυξάνει τον κίνδυνο για ατυχήματα, τραυματισμούς, υπέρταση, παχυσαρκία, διαβήτη και κατάθλιψη.

Τα παιδιά εφηβικής ηλικίας πρέπει να κατανοήσουν την αξία του ύπνου. Όταν θα κοιμούνται μέσα στο συνιστώμενο εύρος, θα δραστηριοποιούνται καλλίτερα και  ότι το καλλίτερο διεγερτικό για καλλίτερα αποτελέσματα στις δραστηριότητες και στα μαθήματα είναι ο ύπνος και όχι η κατανάλωση ενεργειακών ποτών.
 Ο ανεπαρκής ύπνος στους εφήβους συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο για αυτοτραυματισμό, σκέψεις αυτοκτονίας και απόπειρες αυτοκτονίας.
Ο ύπνος για περισσότερες ώρες από τις συνιστώμενες μπορεί να συνδέεται με προβλήματα υγείας, όπως υπέρταση, διαβήτη, παχυσαρκία και διανοητικά προβλήματα.

Ο ύπνος πρέπει να είναι προτεραιότητα όλης της οικογένειας. Οι γονείς πρέπει να αποτελούν πρότυπο για τα παιδιά τους και να κοιμούνται τουλάχιστον 7 ώρες κάθε βράδυ, έτσι ο υγιεινός ύπνος στην παιδική ηλικία μπορεί να κρατήσει και στην ενήλικο ζωή.

The recommendations were published June 13 in the Journal of Clinical Sleep Medicine and will be discussed at a session here June 15 at SLEEP 2016: 30th Anniversary Meeting of the Associated Professional Sleep Societies.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016



Ασφαλής ύπνος του μωρού: Ποιες είναι οι καλλίτερες συμβουλές;


Laura A. Stokowski, RN, MS  |  February 17, 2016
Medscape.com

Ασφαλής ύπνος

Θάνατος στη βρεφική ηλικία που έχει σχέση με τον ύπνο

Είναι τραγικό το γεγονός ότι στις ΗΠΑ κάθε χρόνο συμβαίνουν περίπου 4000 ξαφνικοί θάνατοι βρεφών που έχουν σχέση με τον ύπνο. Οι ξαφνικοί μη αναμενόμενοι θάνατοι βρεφών που έχουν σχέση με τον ύπνο περιλαμβάνουν τυχαίους θανάτους από πνιγμό, ασφυξία και στραγγαλισμό, καθώς επίσης και από υποτιθέμενους θανάτους από το σύνδρομο του ξαφνικού θανάτου. Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις, ο κοινός παρανομαστής είναι το περιβάλλον ύπνου και ειδικά το μη ασφαλές περιβάλλον ύπνου.

Σύνδρομο ξαφνικού θανάτου των βρεφών (SIDS)

To σύνδρομο ξαφνικού θανάτου των βρεφών (SIDS) είναι η πρώτη αιτία θανάτου στα βρέφη ηλικίας ενός μηνός έως ενός χρόνου.  Όταν ο θάνατος ενός βρέφους δεν μπορεί να εξηγηθεί μετά από λεπτομερή έρευνα (ιατροδικαστική εξέταση, νεκροτομή και ανασκόπηση του κλινικού ιστορικού), το SIDS θεωρείται ως αιτία.
Η τριπλή θεωρία είναι ότι το SIDS συμβαίνει (1) σε ενδογενές ευάλωτο βρέφος, (2) κατά τη διάρκεια μιας κριτικής περιόδου της ανάπτυξης ( η ηλικία < 6 μηνών είναι η περίοδος με τον μεγαλύτερο κίνδυνο) που (3) εκτίθεται σε ένα εξωγενή στρεσσογόνο παράγοντα, όπως πρηνή θέση (μπρούμυτα), ντυμένο με πολλά ρούχα ή απόφραξη του αεραγωγού.

Δεν υπάρχουν κάποιοι βιολογικοί δείκτες για το SIDS, έτσι η μείωση του κινδύνου πρέπει να λαμβάνει υπ όψιν όλους τους γνωστούς παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο θανάτου, ειδικά σε ένα μη ασφαλές περιβάλλον ύπνου. Παρόλο που θεωρείται ότι είναι παράγοντας κινδύνου, είναι αμφιλεγόμενο το αν ο κίνδυνος είναι πραγματικά μεγαλύτερος σε αδέλφια βρεφών που πέθαναν από SIDS.



SIDS: Παράγοντες κινδύνου

·         Προωρότητα
·         Έκθεση σε αλκοόλ ή φάρμακα πριν τη γέννηση
·         Έκθεση σε κάπνισμα (πριν ή μετά τον τοκετό)
·         Λοίμωξη




Πρόληψη του βρεφικού θανάτου που έχει σχέση με τον ύπνο

Προφύλαξη από το SIDS

Ένας από τους μεγαλύτερους προστατευτικούς παράγοντες ενάντια στο SIDS είναι ο θηλασμός. Πολλές μελέτες δείχνουν ότι ο θηλασμός, οποιασδήποτε διάρκειας, συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο για SIDS, που κυμαίνεται από 45% για θηλασμό μικρής διάρκειας ή μικτής διατροφής έως 73% για αποκλειστικό θηλασμό. Δεν είναι γνωστό, αν ο θηλασμός μπορεί να τροποποιήσει άλλους παράγοντες κινδύνου (όπως το κάπνισμα). Οι γονείς πρέπει να αποφεύγουν το κάπνισμα ( και πριν και μετά τον τοκετό) και την χρήση οινοπνεύματος και φαρμάκων (ειδικά αν το βρέφος κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο).
Επιπλέον μέτρα προφύλαξης είναι η διενέργεια όλων των εμβολίων του βρέφους και της οικογένειας, καθώς επίσης και η αποφυγή  έκθεσης του βρέφους σε περιβάλλον με άρρωστα άτομα.

Ασφάλεια στον ύπνο - Safe to sleep  (Προηγούμενο με την πλάτη για ύπνο - Back to Sleep)

 Στις ΗΠΑ υπήρχε το σύνθημα Back to home - Back to sleep, δηλαδή πίσω στο σπίτι και ύπνος μόνο με την πλάτη (ανάσκελα), όταν το νεογνό έφευγε από το μαιευτήριο.
Το σύνθημα "Back to sleep" άλλαξε σε  "safe to sleep", όταν αναγνωρίσθηκε ότι κάθε στοιχείο στο περιβάλλον του ύπνου – από την θέση ύπνου, το κρεβάτι, τα ρούχα και η θερμοκρασία του αέρα του δωματίου – ήταν σημαντικά στην προστασία του βρέφους, όταν κοιμάται.
Οι αρχές για ασφαλή ύπνο πρέπει να εφαρμόζονται κάθε φορά που κοιμάται το βρέφος (περιλαμβάνοντας τους σύντομους ύπνους) και σε κάθε περίπτωση, περιλαμβάνοντας το βρεφικό σταθμό ή το σπίτι της νταντάς. Οι γονείς πρέπει να είναι βέβαιοι ότι οποιοσδήποτε έχει την φροντίδα του βρέφους – νταντά, παππούδες και άλλοι φίλοι και συγγενείς- ότι θα ακολουθούν πιστά τις οδηγίες τους για τον περιβάλλον ύπνου.

 
Θέση του ύπνου

Η πρώτη μεγάλη αλλαγή στην καμπάνια για την προφύλαξη από το SIDS ήταν η ύπτια θέση για ύπνο και έκτοτε εξακολουθεί να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του ασφαλούς ύπνου. Ο ύπνος σε ύπτια θέση πρέπει να αρχίζει από την γέννηση και να συνεχίζεται έως ότου το βρέφος μπορεί να γυρίζει από ύπτια σε πρηνή θέση και αντίθετα. Στην ηλικία αυτή, το βρέφος μπορεί να αφεθεί να κοιμηθεί στην θέση που παίρνει από μόνο του.
Ο ύπνος σε πρηνή θέση (μπρούμυτα) αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για SIDS, ειδικά για βρέφη που δεν έχουν συνηθίσει να κοιμούνται μπρούμυτα, αλλά και ο ύπνος σε πλάγια θέση αυξάνει επίσης τον κίνδυνο. Πολλά βρέφη που πέθαναν βρέθηκαν μπρούμυτα, αν και είχαν τοποθετηθεί για ύπνο σε πλάγια θέση με συσκευές συγκράτησης της θέσης. Για τον λόγο αυτό τα βρέφη πρέπει να κοιμούνται πάντοτε ανάσκελα και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται συσκευές συγκράτησης της θέσης, κουβέρτες σε ρολό ή οτιδήποτε άλλο για να παραμείνει το βρέφος σε πλάγια θέση.

 Image courtesy of the Safe to Sleep® campaign, for educational purposes only; Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development. Safe to Sleep® is a registered trademark of the US Department of Health and Human Services.

Ο μύθος του κινδύνου για πνιγμονή

Επειδή τα βρέφη συνήθως κοιμούνται αμέσως μετά τον ύπνο, οι γονείς και πολλοί επαγγελματίες υγείας ανησυχούν για τον κίνδυνο ότι θα πνιγούν ή θα αναρροφήσουν το περιεχόμενο του στομάχου σε ύπτια θέση. Όμως τα υγιή βρέφη όταν τοποθετούνται για ύπνο σε ύπτια  θέση είναι λιγότερο πιθανό να πνιγούν από τα βρέφη που κοιμούνται σε πρηνή θέση, γιατί σε ύπτια θέση, η τραχεία είναι πάνω από τον οισοφάγο, επιτρέποντας το γάλα που ανάγεται να καταποθεί εύκολα. Στην πρηνή θέση, ο οισοφάγος είναι πάνω από την τραχεία, κάνοντας έτσι την εισρόφηση πιο εύκολη.

Η ασφαλής κούνια

Η ασφαλέστερη κούνια δεν περιέχει τίποτα άλλο παρά μόνο το μωρό, που κοιμάται ύπτια σε σταθερό στρώμα με το σεντόνι να εφαρμόζει καλά. Δεν περιέχει μεγάλα μαξιλάρια, παπλώματα, κουβέρτες, μαξιλάρια, συσκευές στήριξης της θέσης ή παιχνίδια με κορδόνια που μπορεί να τα φθάσει.
Οι τελευταίες προδιαγραφές της κούνιας απομακρύνουν τα πλαϊνά τμήματα που πέφτουν και που συνδέθηκαν με πάρα πολλούς βρεφικούς τραυματισμούς και θανάτους από παγίδευση.
Έμφαση δίνεται στην αποφυγή της τοποθέτησης μαλακών κλινοσκεπασμάτων που μπορεί να καλύψουν το πρόσωπο του μωρού, όμως εξίσου σημαντικό είναι η συμβουλή προς τους γονείς να μην βάζουν μαλακά κλινοσκεπάσματα κάτω από το μωρό που κοιμάται – μια συχνή πρακτική για να αυξηθεί η άνεση που προσφέρει το στρώμα στο μωρό.

Η μη ασφαλής κούνια

Είναι δύσκολο να αντιπαραταχθείς με τα μέσα επικοινωνίας και τις διαφημίσεις που έρχονται αντιμέτωπες οι έγκυες γυναίκες. Μια πρόσφατη μελέτη βρήκε ότι τα δύο τρίτα από τις εικόνες στα περιοδικά για τους γονείς έδειχναν μη ασφαλές περιβάλλον για τον ύπνο και ότι τέτοιες εικόνες προτείνουν στους γονείς ότι οι πρακτικές αυτές είναι φυσιολογικές, ακόμη και επιθυμητές.
Καθώς οι κατασκευαστές αντιλήφθηκαν ότι οι γονείς δεν αγόραζαν πια τα παραδοσιακά προστατευτικά, άρχισαν να πωλούν, αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήταν  ¨δικτυωτή επένδυση της κούνιας που αναπνέει¨ για να κρατάει τα πόδια του μωρού μέσα στην κούνια και να προλαμβάνει την ασφυξία. Οι γονείς πρέπει να συμβουλεύονται ότι αυτές οι επενδύσεις της κούνιας δεν είναι αναγκαίες και είναι δυνητικά επικίνδυνες και δεν έχουν κανένα ρόλο ¨στη μείωση της ασφυξίας¨.

 Στο ίδιο δωμάτιο

Σε αντίθεση με ότι διδασκόταν το προηγούμενο αιώνα (και προς απογοήτευση πολλών γιαγιάδων), οι έρευνες τώρα δείχνουν, ότι ο ύπνος στο δωμάτιο των γονιών είναι ποιο ασφαλής στη διάρκεια των πρώτων 6 – 12 μηνών της ζωής. Η δυνατότητα να ελέγχεται ο μωρό πιο στενά μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο τον θάνατο σε σχέση με τον ύπνο και να προλάβει γεγονότα, όπως ασφυξία, στραγγαλισμό ή παγίδευση.

Έχοντας την κούνια στο δωμάτιο της μητέρας διευκολύνει επίσης την σίτιση, ανεξάρτητα από τον τρόπο σίτισης. Οι μητέρες που θηλάζουν πρέπει να γνωρίζουν, ότι η ασφαλέστερη στρατηγική στη διάρκεια της νύκτας είναι να βάζουν το μωρό πίσω στην κούνια του μετά τον θηλασμό, παρά να κοιμούνται στη διάρκεια του θηλασμού ή να βάζουν το μωρό για ύπνο στο κρεβάτι των γονιών.

Όχι στο ίδιο κρεβάτι

Περισσότεροι από τους τελευταίους μισούς ξαφνικούς και μη αναμενόμενους θανάτους  συνέβησαν γιατί ένας ενήλικας ή παιδί μοιραζόταν το κρεβάτι μαζί με το βρέφος κατά την διάρκεια του ύπνου. Ο ύπνος σε κοινό κρεβάτι είναι αρκετά συχνός – τουλάχιστον 45% των γονιών στην Αμερική παραδέχονται αυτή την πρακτική και είναι ακόμη πιο συχνός σε άλλα μέρη του κόσμου για πολιτισμικούς λόγους.

Ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι αποτελεί  παράγοντα υψηλού κινδύνου για ξαφνικό θάνατο. Σε μια ανασκόπηση ενός έτους, από τους 102 θανάτους βρεφών στο Μέριλαντ, 46 βρέφη (45%) βρέθηκαν να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι δεν συνιστάται στις ΗΠΑ και οι γονείς πρέπει να προσέχουν ιδιαίτερα αν καπνίζουν, πίνουν ή χρησιμοποιούν φάρμακα (ακόμη και συνταγογραφούμενα).

Η απόφαση για ύπνο στο ίδιο κρεβάτι μπορεί να είναι πολιτισμική ή προσωπική και μερικές φορές οικονομική. Η ερώτηση ¨Έχετε κούνια για το μωρό σας;¨ παραλείπεται εύκολα. Όμως πάντοτε πρέπει να γίνεται η σύσταση για τους κινδύνους  και τις τελευταίες συστάσεις σχετικά με τον ύπνο στο ίδιο κρεβάτι. Καμία μελέτη μέχρι σήμερα δεν έχει δείξει, ότι ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι έχει προστατευτική δράση στο σύνδρομο ξαφνικού θανάτου των βρεφών.

Ρούχα ύπνου και κουβέρτες

Ο ιδανικός τρόπος για να ντύνεται το βρέφος για ύπνο είναι ένα φορμάκι ή σάκος ύπνου (sleeping bag), κατάλληλου για την εποχή, έτσι που δεν χρειάζεται φάσκιωμα ή κουβέρτες. Αν χρησιμοποιούνται κουβέρτες στην κούνια, τα βρέφη πρέπει να τοποθετούνται με τα πόδια στο κάτω μέρος της κούνιας και η κουβέρτα (λεπτή και ελαφριά, παρά χνουδωτή ή βαριά) πρέπει να χώνεται κάτω από το στρώμα σε τρείς πλευρές για ελαττωθεί ο κίνδυνος να καλυφθεί το κεφάλι του μωρού.

Η πάνω άκρη της κουβέρτας δεν πρέπει να βρίσκεται πάνω από τις μασχάλες ή να φθάνει το πρόσωπο του μωρού. Βάζοντας το τα πόδια του μωρού κοντά στο κάτω μέρος του κρεβατιού μειώνονται (αλλά δεν εξαφανίζονται) οι πιθανότητες να γλιστρήσει το μωρό κάτω από την κουβέρτα.

Αν χρησιμοποιούνται βρεφικοί σάκοι ύπνου πρέπει να είναι το σωστό μέγεθος για το βρέφος, με εφαρμοστό λαιμό και με μανίκια για να κρατούν το μωρό ζεστό και χωρίς κουκούλα για να αποφευχθεί οποιαδήποτε πιθανότητα να καλυφθεί το κεφάλι.

Που δεν πρέπει να κοιμηθεί

Ο ύπνος σε καναπέ ή πολυθρόνα μαζί με το μωρό πρέπει πάντοτε να αποφεύγεται, γιατί αυξάνεται ο κίνδυνος για το σύνδρομο του ξαφνικού θανάτου των βρεφών. Πρόσφατα δεδομένα δείχνουν ότι το 13% των θανάτων που έχουν σχέση με τον ύπνο, συνέβησαν, ενώ κοιμόταν με κάποιον άλλο σε καναπέ.
Οι γονείς πρέπει να αποφεύγουν να τοποθετούν τα βρέφη για ύπνο ή να αφήνουν τα κοιμισμένα βρέφη σε καθίσματα αυτοκινήτου, καρότσια, κούνιες, μάρσιπο αγκαλιάς. Τα βρέφη δεν πρέπει να τοποθετούνται σε καθιστή θέση για ύπνο. Το κεφάλι του μωρού είναι σχετικά βαρύ, ενώ οι μύες του λαιμού είναι αδύνατοι και για αυτό το λόγο είναι πολύ εύκολο το κεφάλι να πέσει και να αποφράξει τον αεραγωγό.
Σε υφασμάτινα μεταφορικά μέσα, το μωρό μπορεί να γλιστρήσει προς τα κάτω και το κεφάλι να πέσει έτσι που το πρόσωπο του μωρού να θαφτεί στο ύφασμα. Στα καροτσάκια, οι γονείς πρέπει να βλέπουν πάντοτε το πρόσωπο του μωρού, το οποίο πρέπει να βρίσκεται πάνω την άκρη του υφάσματος, με την μύτη και το στόμα να μην αποφράσσονται.

Πιπίλα για τον ύπνο

Παρόλο που ο μηχανισμός δεν είναι κατανοητός, η χρήση της πιπίλας για τους υπνάκους και τον νυκτερινό ύπνο προφυλάσσει από το σύνδρομο ξαφνικού θανάτου, ακόμη και αν η πιπίλα φύγει από το στόμα του μωρού. Με άλλα λόγια, οι γονείς δεν είναι απαραίτητο να ξαναβάζουν την πιπίλα στη διάρκεια του ύπνου. Οι πιπίλες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στις πρώτες 3 – 4 εβδομάδες, περίοδο στην οποία εγκαθίσταται ο θηλασμός και η χρήση της πιπίλας πρέπει να συνεχίζεται στη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής, όταν η ανάγκη για θηλασμό είναι μεγαλύτερη. Επειδή υπάρχει ο κίνδυνος στραγγαλισμού, οι πιπίλες δεν πρέπει να κρέμονται γύρω από τον λαιμό του βρέφους και οι πιπίλες που κρέμονται από τα ρούχα του μωρού δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στα μωρά που κοιμούνται.

Περισσότερη ζέστη δεν είναι καλλίτερα

Πολλοί γονείς έχουν την τάση να ντύνουν υπερβολικά το μωρό τους και όταν βρίσκονται έξω να καλύπτουν ακόμη και το πρόσωπο και το κεφάλι. Το θερμικό στρες από το υπερβολικό ντύσιμο ή ντύσιμο με πολλά στρώματα ή από την έκθεση σε υψηλές εξωτερικές θερμοκρασίες συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο για το σύνδρομο ξαφνικού θανάτου των βρεφών.

Τα μωρά πρέπει να ντύνονται κατάλληλα, αναλόγως στο περιβάλλον που βρίσκονται, με όχι περισσότερο από μια στρώση, από ότι θα φορούσε ένας ενήλικας για νιώθει άνετα στο ίδιο περιβάλλον. Η θερμοκρασία του αέρα πρέπει να ρυθμίζεται για να νιώθει άνετα ένας ενήλικας.

Οι γονείς και τα άτομα που φροντίζουν τα μωρά πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τα σημεία της υπερθέρμανσης, όπως εφίδρωση ή να αισθάνεσαι το δέρμα του μωρού πιο ζεστό, όταν το ακουμπάς στο στήθος.

Το ντύσιμο με πολλά στρώματα και η κάλυψη του προσώπου και του κεφαλιού πρέπει να αποφεύγεται. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για την σύσταση χρήσης ανεμιστήρα για την μείωση του κινδύνου για SIDS. Αν χρησιμοποιηθεί ανεμιστήρας για να δημιουργηθεί μικρή κίνηση αέρα, δεν θα πρέπει να κατευθύνεται προς το πρόσωπο του μωρού.

Με την κοιλιά για παιχνίδι

Πιστεύεται ότι η τοποθέτηση του μωρού μπρούμυτα (χρόνος με την κοιλιά -   tummy time) κάθε ημέρα για λίγο χρόνο, ενώ είναι ξύπνιο και με επίβλεψη είναι αναγκαίο για την φυσιολογική ανάπτυξη και την ενδυνάμωση των μυών του λαιμού και του άνω μέρους του σώματος και για ελαχιστοποιηθεί η επιπέδωση του πίσω μέρους του κεφαλιού και της πλαγιοκεφαλίας από θέση.

Το πρόγραμμα για ασφαλή ύπνο συστήνει ότι ο χρόνος με την κοιλιά πρέπει να αρχίζει όσο το δυνατόν πιο ενωρίς (ιδανικά από την πρώτη ημέρα που θα πάει το μωρό στο σπίτι) χρησιμοποιώντας παιχνίδια ή το πρόσωπο του γονιού για να ενθαρρύνεται το μωρό να σηκώνει το κεφάλι.
Ο χρόνος με την κοιλιά μπορεί να γίνεται στο δάπεδο ή στο στήθος ενός γονιού ξαπλωμένου ανάσκελα. Οι γονείς πρέπει να προσπαθούν να έχουν δύο με τρεις συνεδρίες κάθε ημέρα για μικρή χρονική περίοδο (3 – 5 λεπτά), αυξάνοντας τον χρόνο, αν το μωρό δείχνει ότι απολαμβάνει την εμπειρία.



Related Content on








Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Πόνοι αύξησης



Ο ηλικίας 8 χρόνων γιο σας ξυπνάει ξαφνικά την νύκτα και διαμαρτύρεται ότι του πονάνε τα πόδια και δεν μπορεί να κοιμηθεί. Αναρωτιέστε τι έπαθε και πως μπορείτε να τον ηρεμήσετε, αν πρέπει να του δώσετε κάποιο παυσίπονο ή να κάνετε κάτι άλλο.
Ίσως έχετε ακούσει για τους πόνους αύξησης. Παρόλο που έχει επικρατήσει να λέγονται έτσι, πιθανότατα μικρή σχέση έχουν με την αύξηση, ίσως μόνο ότι συνήθως δεν παραμένουν όταν το παιδί φθάσει το τελικό του ύψος. Η διαδικασία της αύξησης είναι τόσο αργή σε ένα δεδομένο χρόνο που είναι απίθανο να προκαλεί πόνο. Αυτό υποστηρίζεται από πολλά εκατομμύρια παιδιών που μεγαλώνουν φυσιολογικά και δεν αναπτύσσουν τέτοιους πόνους. Επίσης, οι πόνοι δεν αυξάνουν καθώς το παιδί αυξάνει σε μέγεθος.

Τι είναι οι πόνοι αύξησης;

Οι πόνοι αύξησης συχνά περιγράφονται σαν ήπιος πόνος ή πολύ έντονος πόνος στα πόδια, με κύρια εντόπιση πάντοτε βαθιά στους μύες- συχνά στο πρόσθιο μέρος των μηρών, στις γάμπες  ή πίσω από τα γόνατα, αλλά πάντοτε μακριά από αρθρώσεις. Ο πόνος στα πόδια δεν πρέπει να επιδεινώνεται με το βάδισμα και ο τρόπος που περπατάει το παιδί πρέπει να είναι φυσιολογικός, χωρίς να κουτσαίνει.  Μερικά παιδιά μπορεί να έχουν πόνο στην κοιλιά ή πονοκέφαλο στη διάρκεια των επεισοδίων.
Οι αρθρώσεις των παιδιών είναι φυσιολογικές, ενώ όταν υπάρχουν πιο σοβαρές παθήσεις, οι αρθρώσεις είναι πρησμένες, κόκκινες, ευαίσθητες ή θερμές.
Οι πόνοι αύξησης έχουν την τάση να προσβάλλουν και τα δύο πόδια, και τις περισσότερες φορές  παρατηρούνται αργά το απόγευμα ή νωρίς το βράδυ και το πρωί εξαφανίζονται. Μερικές φορές η ένταση του πόνου είναι τόσο έντονη, που ξυπνάει το παιδί μέσα στην νύκτα.
 Η ένταση του πόνου ποικίλει  από παιδί σε παιδί και τα περισσότερα παιδιά δεν πονάνε κάθε ημέρα.
Έχει βρεθεί ότι προσβάλλονται ένα στα έξι παιδιά σε δύο ηλικιακές ομάδες: στη προσχολική ηλικία – 3 έως 5 χρόνων- και στη σχολική ηλικία – 8 έως 12 χρόνων. Είναι λίγο πιο συχνοί στα κορίτσια από ότι στα αγόρια.

Τι τους προκαλεί;

Η αιτία των πόνων αύξησης είναι άγνωστη. Δεν υπάρχει απόδειξη ότι η αύξηση των παιδιού είναι επώδυνη και συνήθως δεν παρατηρούνται σε περιόδους ταχείας αύξησης του παιδιού. Η πιο πιθανή αιτία είναι η υπερβολική χρήση των μυών στη διάρκεια της ημέρας μετά από έντονη αθλητική ή μη δραστηριότητα, όπως τρέξιμο, αναρρίχηση και άλματα.


Κάνοντας την διάγνωση

Οι πόνοι αύξησης είναι διάγνωση από αποκλεισμό. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποκλειστούν άλλες παθήσεις πριν τεθεί η διάγνωση των πόνων αύξησης. Η φυσική εξέταση και το ιατρικό ιστορικό είναι αυτά που θα μας οδηγήσουν στη διάγνωση. Μερικές φορές χρειάζεται να γίνει εργαστηριακός έλεγχος και ακτινογραφίες.
Το πώς αντιδρά το παιδί στην επαφή την στιγμή του πόνου, αποτελεί πολύτιμη βοήθεια στη διάγνωση. Το παιδί που πονάει από κάποια σοβαρή πάθηση, δεν του αρέσει να το αγγίζουν, γιατί η κίνηση επιδεινώνει τον πόνο. Τα παιδιά όμως με πόνους αύξησης αντιδρούν διαφορετικά – νοιώθουν καλλίτερα, όταν τα κρατάνε, τα κάνουν μασάζ, τα αγκαλιάζουν.

Πότε πρέπει να δείτε τον ιατρό σας

Το παιδί πρέπει να εξετασθεί από τον παιδίατρο, αν σας ανησυχούν οι πόνοι του παιδιού ή οι πόνοι είναι:
·         Επίμονοι
·         Υπάρχουν ακόμη το πρωί
·         Αρκετά έντονοι που να επηρεάζουν τις φυσικές δραστηριότητες του παιδιού
·         Εντοπίζονται στις αρθρώσεις
·         Έχουν σχέση με τραυματισμό
·         Συνοδεύονται από άλλα σημεία ή συμπτώματα, όπως :
o       οίδημα
o       ερυθρότητα
o       ευαισθησία
o       πυρετός
o       χωλότητα
o       εξάνθημα
o       ανορεξία
o       αδυναμία ή κούραση


Αντιμετώπιση

Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τους πόνους αύξησης. Τα καλά νέα είναι ότι οι πόνοι δεν προκαλούν άλλα προβλήματα και δεν επηρεάζουν την αύξηση. Συχνά υποχωρούν από μόνοι τους μέσα σε ένα με δύο χρόνια. Ακόμη και δεν υποχωρήσουν εντελώς, συχνά γίνονται λιγότερο έντονοι.

Τι μπορείτε να κάνετε για να απαλύνετε τον πόνο του παιδιού σας;

·         Κάντε ελαφρό μασάζ στα πόδια του παιδιού σας.  Τα παιδιά συχνά αντιδρούν στο ελαφρό μασάζ. Άλλα νιώθουν καλλίτερα, όταν απλώς τα κρατάνε ή τα αγκαλιάζουν.
·         Χρησιμοποιείστε θερμοφόρα. Η θερμότητα μπορεί να βοηθήσει να χαλαρώσουν οι μύες που πονάνε. Χρησιμοποιείστε την θερμοφόρα σε χαμηλή θερμοκρασία, πριν το παιδί πάει για ύπνο ή όταν παραπονείται ότι πονάει το πόδι του. Επίσης, ένα ζεστό μπάνιο μπορεί να βοηθήσει.
·         Δώστε ένα παυσίπονο. Δώστε στο παιδί σας παυσίπονο, όπως ιβουπροφένη (Algofren) ή παρακεταμόλη (Depon). Όχι ασπιρίνη
·         Κάντε διατάσεις. Οι διατάσεις των μυών στη διάρκεια της ημέρας μπορεί να βοηθήσει στη πρόληψη του πόνου την νύκτα.


kidshealth.org › Kids › Illnesses & Injuries
http://www.encyclopedia.com/topic/growing_pains.aspx

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Καμιά γυναίκα δεν πρέπει να πεθαίνει από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας

Οδηγίες από το CDC

Κάθε χρόνο 12000 γυναίκες (ΗΠΑ) εμφανίζουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και 4000 χάνουν τη ζωή τους από αυτόν. Όμως οι γυναίκες δεν πρέπει να πεθαίνουν από τον καρκίνο του τραχήλου.
Με την εφαρμογή του Παπ τεστ μειώθηκαν σε εκπληκτικό βαθμό οι περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου και θανάτου από αυτόν. Σήμερα υπάρχουν επιπλέον εργαλεία ανίχνευσης και πρόληψης, όπως η δοκιμασία για τον HPV (human papillovirus) και το εμβόλιο για τον HPV. Τα μέσα αυτά μαζί, δηλαδή η ανίχνευση του καρκίνου του τραχήλου και το εμβόλιο μπορεί να προλαμβάνουν έως και 93% όλων των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Παρόλο όμως ότι υπάρχουν αυτά τα μέσα προστασίας, ο αριθμός των γυναικών και παιδιών που τα χρησιμοποιούν μέχρι τώρα είναι απογοητευτικός.

Από το 2012, η σύσταση στις ΗΠΑ για τον έλεγχο ρουτίνας των γυναικών για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας είναι:
  1. Ο έλεγχος ρουτίνας πρέπει να αρχίζει από την ηλικία των 21 χρόνων, ακόμη και αν η γυναίκα έχει εμβολιασθεί.
  2. Γυναίκες 21 – 29 χρόνων πρέπει να κάνουν Pap test κάθε 3 χρόνια.
  3. Γυναίκες 30 – 65 χρόνων έχουν δύο επιλογές:
    1. Να κάνουν Pap test κάθε 3 χρόνια ή
    2. Να κάνουν Pap test και HPV test κάθε  5 χρόνια.
  4. Γυναίκες 65 χρόνων και άνω δεν κάνουν έλεγχο ρουτίνας, με δεδομένο ότι έχουν ιστορικό φυσιολογικών ελέγχων ρουτίνας.
  5. Έλεγχος δεν συνιστάται για γυναίκες με υστερεκτομή που έχουν αφαιρέσει και τον τράχηλο και οι οποίες δεν έχουν ιστορικό προκαρκινικών βλαβών.

Ο εμβολιασμός για καρκίνο του τραχήλου συνιστάται σε όλα τα κορίτσια ηλικίας 12 χρόνων και στις ΗΠΑ και για τα αγόρια ίδιας ηλικίας, πριν να έρθουν σε επαφή με τον HPV.
Κορίτσια ηλικίας 13 – 26 χρόνων και αγόρια 13 – 21 χρόνων πρέπει να εμβολιασθούν, αν δεν εμβολιάσθηκαν στην συνιστώμενη ηλικία.
Το εμβόλιο είναι ασφαλές και δραστικό και πρέπει να εμβολιασθούν όλοι.
To HPV εμβόλιο είναι για την πρόληψη του καρκίνου και δεν έχει να κάνει με το σεξ.


Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι αποτρέψιμος και καμιά γυναίκα δεν πρέπει να υποφέρει και να χάνει την ζωή της.

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Ηλεκτρονικές συσκευές και μικρά παιδιά

Τα κινητά τηλέφωνα και τα διαδραστικά μέσα επικοινωνίας προσφέρουν μια ποικιλία επιλογών εκπαίδευσης και διασκέδασης στα παιδιά  και τους γονείς τους, όμως χρειάζεται περισσότερη έρευνα σχετικά με την επίδραση τους στα μικρά παιδιά.

Τα κινητά τηλέφωνα και τα άλλα μέσα διαφέρουν από την τηλεόραση γιατί περιλαμβάνουν παιχνίδια, βίντεο και εκπαιδευτικές εφαρμογές και είναι ευκόλως προσβάσιμα, βρίσκονται σε όλα τα σπίτια, είναι μικρά και μεταφέρονται παντού.

Οι συστάσεις για χρήση από τα βρέφη, τα νήπια και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι πάρα πολύ σημαντικές, γιατί οι επιδράσεις της οθόνης είναι πιο εμφανείς στην ομάδα αυτή.

Η Αμερικάνικη Ακαδημία της Παιδιατρικής συνιστά να αποφεύγεται η τηλεόραση και τα άλλα μέσα διασκέδασης από παιδιά μικρότερα των δύο χρόνων. Ο εγκέφαλος των παιδιών αναπτύσσεται ταχέως στα πρώτα χρόνια και τα μικρά παιδιά μαθαίνουν καλλίτερα, αλληλεπιδρώντας με τους ανθρώπους και όχι με τις οθόνες.

Όμως έρευνες δείχνουν ότι κάποια διαδραστικά μέσα μπορεί να είναι ευεργετικά για τα μικρά παιδιά, αφού λειτουργούν σαν εικονοτηλέφωνα και είναι αποτελεσματικά, όπως στην πραγματική ζωή, πχ να μάθουν την γλώσσα σε ένα παιδί δύο χρόνων.
Επίσης κάποιες διαδραστικές εφαρμογές μπορεί να βελτιώνουν τις ικανότητες ανάγνωσης και γραφής, όμως οι ήχοι και οπτικά εφέ που συνοδεύουν μπορεί να κάνουν κακό στην κατανόηση.

Τα μέσα αυτά επικοινωνίας μπορεί να βοηθούν τους γονείς για λίγο χρόνο αποσπώντας την προσοχή των παιδιών, όμως μακρόχρονα μπορεί να αποβούν επιβλαβή, γιατί τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να ρυθμίζουν την συμπεριφορά τους.
Με την χρήση των μέσων αυτών μειώνονται οι επαφές με άλλα παιδιά και αντικαθίστανται άλλες δραστηριότητες που βοηθούν να αναπτυχθούν άλλες ικανότητες.

Οι γονείς πρέπει να ερευνούν και να βρίσκουν το κατάλληλο παιχνίδι ή εφαρμογή και αφού τα δοκιμάσουν πρώτα οι ίδιοι  και θεωρήσουν ότι κάνει για το παιδί τους, στην συνέχεια πρέπει να παίξουν μαζί με το παιδί και στο τέλος να ρωτούν το παιδί τι μαθαίνει.

Έως ότου γίνουν περισσότερα γνωστά, οι γονείς πρέπει να μάθουν να έρχονται κοντά με τα παιδιά τους, ορίζοντας μια ώρα μακριά από συσκευές ή σχεδιάζοντας μια ώρα με την οικογένεια και βοηθώντας τα παιδιά τους να καθιερώσουν υγιεινές συνήθειες χρήσης των μέσων από την πρώτη παιδική ηλικία.

Όχι στην απομόνωση των συσκευών, ναι στο παιχνίδι.

Δύο ποτήρια γάλα μπορεί να είναι το καλλίτερο για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη στις ΗΠΑ, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που πίνουν τρία ή περισσότερα ποτήρια γάλα την ημέρα μπορεί να έχουν μεν μια μικρή ώθηση στο ύψος, όμως είναι πιο πιθανό να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα.

Για τον λόγο αυτό είναι καλλίτερα τα παιδιά αυτής της ηλικίας να πίνουν μόνο 2 ποτήρια γάλα την ημέρα.
Το γάλα περιέχει σε υψηλό ποσοστό παράγοντες αύξησης που μπορεί να συμβάλλουν ή μη στην αύξηση του ύψους, όμως επειδή τα παιδιά που πίνουν περισσότερο γάλα κερδίζουν και βάρος μπορεί απλώς να μεγαλώνουν πιο γρήγορα.
Επίσης το γάλα είναι σημαντική πηγή θερμίδων και απαραίτητων λιπών, όμως πάρα πολύ από ένα καλό πράγμα μπορεί να μην είναι καλό πράγμα ή όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «παν μέτρον άριστον»


Reuters Health Information

Two Cups of Milk May Be Best for Preschoolers

By Shereen Lehman
December 31, 2014


MEDSCAPE PEDIATRICS

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Άγχος αποχωρισμού

Άγχος αποχωρισμού

Άγχος αποχωρισμού είναι το κλάμα του μωρού, όταν ο γονιός φεύγει από το δωμάτιο. Είναι φυσιολογικό τα παιδιά να αισθάνονται ανήσυχα ή ανασφαλή, όταν αποχωρίζονται τους γονείς τους ή άλλα άτομα που τα φροντίζουν. Είναι φυσιολογικό για το μωρό σας να νοιώθει άγχος, όταν του λέτε αντίο. Το άγχος αποχωρισμού είναι ένα φυσιολογικό στάδιο της συναισθηματικής ανάπτυξης.

Πότε συμβαίνει το άγχος αποχωρισμού;

Το άγχος αποχωρισμού συμβαίνει, όταν τα βρέφη αρχίζουν να συνδέονται συναισθηματικά με τους γονείς τους. Τα πρώτα  σημεία του άγχους αποχωρισμού μπορεί να αρχίσουν φαίνονται ενωρίς και από την ηλικία των 6 ή 7 μηνών, όμως η κρίση κορυφώνεται μεταξύ 10 και 18 μηνών.
Πιο συχνά συμβαίνει όταν οι γονείς φεύγουν για την δουλειά ή αφήνουν το παιδί για λίγο για να πάνε σε κάποια άλλη υποχρέωση τους. Επίσης, συμβαίνει την νύχτα αφού το παιδί τοποθετηθεί στην κούνια και η μητέρα του βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο.


Γιατί συμβαίνει από την ηλικία αυτή;

Η εξήγηση παραπέμπει στις ψυχαναλυτικές θεωρίες.
Πριν τους 6 μήνες τα αντικείμενα παύουν να υπάρχουν για το μωρό από την στιγμή που θα εξαφανισθούν από το οπτικό τους πεδίο. Από την ηλικία των 9 – 12 μηνών τα μωρά αναπτύσσουν σταδιακά την έννοια της μονιμότητας του αντικειμένου ή την κατανόηση ότι το αντικείμενο εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και αν δεν είναι δυνατόν να ειδωθεί.  Την έννοια της μονιμότητας του αντικειμένου, την εφαρμόζουν πρώτα από όλα στην εικόνα της μητέρας τους, λόγω της συναισθηματικής σημασίας. Η κατανόηση αυτή είναι σημαντικό μέρος του δεσίματος μητέρας παιδιού.

Πότε υποχωρεί το άγχος αποχωρισμού;

Συνήθως το άγχος αποχωρισμού μειώνεται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και αποκτούν περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, ενώ παράλληλα αναπτύσσουν την μνήμη, έτσι που να μπορούν να κρατήσουν την εικόνα των γονιών τους στην μνήμη τους, όταν αυτοί έχουν φύγει και να μπορούν να θυμηθούν, ότι στο παρελθόν σε παρόμοιες καταστάσεις, οι γονείς τους επέστρεψαν. Σε γενικές γραμμές υποχωρεί έως τους 24 μήνες.
Αν το άγχος αποχωρισμού συνεχίζει να υπάρχει μετά την ηλικία των πέντε χρόνων και αρχίζει να επηρεάζει την ζωή του (πχ, δεν μπορεί να καθίσει χωρίς την επίβλεψη του γονιού του, άρνηση να πάει στο σχολείο), τότε το παιδί  αυτό μπορεί να πάσχει από την διαταραχή του άγχους αποχωρισμού, η οποία περιλαμβάνει υπερβολικό άγχος, όταν το παιδί αποχωρίζεται ή αναμένεται να αποχωρισθεί τους γονείς του ή όποιο άτομο το φροντίζει.

  
Πως μπορείτε να βοηθήσετε το μωρό σας;

·      Οι γονείς δεν θα πρέπει να περιορίσουν τους αποχωρισμούς σε αντίδραση στο άγχος αποχωρισμού. Η αντίδραση αυτή θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ωρίμανση και ανάπτυξη του παιδιού.
·      Το άγχος αποχωρισμού μπορεί να επιδεινωθεί, όταν το παιδί πεινάει ή είναι κουρασμένο, για το λόγο αυτό φροντίστε το παιδί να φάει ή να κοιμηθεί πριν φύγετε από το σπίτι.
·      Κρατήστε την ψυχραιμία και την ηρεμία σας. Να έχετε υπομονή και να είστε σταθερές.
·      Θέστε όρια, στα οποία θα επιμείνετε ήπια και  σταθερά.
·      Αφήστε την φροντίδα του μωρού σας με άτομα που ήδη γνωρίζει. Αν πρέπει να αφήσετε το μωρό σας – για παράδειγμα για να γυρίσετε στην δουλειά σας – προσπαθήστε να το αφήσετε με άτομα που ήδη γνωρίζει, όπως τον πατέρα του, την γιαγιά του ή την θεία του. Το μωρό σας θα διαμαρτύρεται, όμως θα προσαρμοσθεί πιο εύκολα, όταν τα πρόσωπα που θα το περιτριγυρίζουν θα είναι γνωστά.


Πως μπορείτε να προετοιμάσετε το μωρό σας για τους αποχωρισμούς;

Όπως και σε κάθε αλλαγή, δώστε στο μωρό σας μια ευκαιρία να συνηθίσει στην ιδέα του αποχωρισμού σταδιακά.

·      Εξασκηθείτε στο σπίτι.  Θα είναι πιο εύκολο για το μωρό σας να συμβιβασθεί με την απουσία σας, αν αυτό κάνει τα πρώτα βήματα. Αφήστε το να φύγει μόνο του στο άλλο δωμάτιο (όπου θα είστε σίγουρες ότι είναι ασφαλές) και περιμένετε για ένα δύο λεπτά πριν πάτε να το αναζητήσετε.

Επίσης μπορείτε να πάτε εσείς σε άλλο δωμάτιο και να το αφήσετε μόνο του, όμως θα πρέπει να του μιλάτε συνέχεια και να το καθησυχάζετε. Με αυτή τη στρατηγική το παιδί μαθαίνει σιγά σιγά, ότι  παρόλο που δεν μπορεί να σας δει, εσείς βρίσκεστε δίπλα του.

·      Δώστε χρόνο στο μωρό για να νοιώσει άνετα.  Αν κατά την απουσία σας σκοπεύετε να αφήσετε το μωρό σε μη οικείο πρόσωπο (νταντά), δώστε στο μωρό χρόνο να την γνωρίσει και να εξοικειωθεί μαζί της. Φροντίστε η νέα νταντά να έρθει στο σπίτι σας αρκετές ημέρες να παίξει με το μωρό και ενώ είστε και σεις στο σπίτι, πριν το αφήσετε μόνο μαζί της. Την πρώτη φορά που θα θελήσετε να φύγετε, πείτε στην νταντά να έλθει μισή ώρα πριν την ώρα που πρέπει να φύγετε, ώστε το μωρό να συνηθίσει την συντροφιά της.
Εφαρμόστε την ίδια τακτική στον παιδικό σταθμό ή στα προνήπια.

·      Μην δείχνετε πως αισθάνεστε. Το μωρό σας είναι συντονισμένο με το πώς νοιώθετε, για το λόγο αυτό δείξτε τον ενθουσιασμό σας για την νταντά που επιλέξατε. Προσπαθήστε να μην κλάψετε ή να αναστατωθείτε, αν το μωρό σας αρχίσει να κλαίει, τουλάχιστον όχι όσο σας βλέπει. Θα το ξεπεράσετε και οι δύο. Προφανώς, η νταντά θα σας πει αργότερα, ότι τα δάκρυα του μωρού σας σταμάτησαν, πριν ακόμη προλάβετε να κατεβείτε τις σκάλες.

·      Μην αλλάζετε νταντά χωρίς να υπάρχει λόγος και σύντομο χρόνο.

·      Προγραμματίστε τους αποχωρισμούς μετά το φαγητό ή τον ύπνο.

·      Δημιουργείστε γρήγορες ρουτίνες αποχωρισμού. Δώστε ένα φιλί ή μια αγκαλιά ή δώστε του μια ειδική κουβέρτα ή ένα παιχνίδι. Κάντε του αντίο μέσα από το παράθυρο
.
·      Να είστε σταθερές. Προσπαθήστε να κάνετε κάθε φορά την ίδια ρουτίνα, οποιαδήποτε ημέρα χρειάζεται να αποχωριστείτε για να αποφύγετε απρόοπτα γεγονότα. Η ρουτίνα μπορεί να μειώσει τον πόνο και να επιτρέψει στον παιδί σας ταυτόχρονα να αναπτύξει εμπιστοσύνη στην ανεξαρτησία του και σε σας.

·      Φύγετε χωρίς πολλά λόγια.  Πείτε του που πηγαίνετε καθώς θα φεύγετε και πως θα γυρίσετε, όμως  κρατήστε το αντίο σύντομο και γλυκό. Αν χρονοτριβείτε, αυξάνει και ο χρόνος μετάβασης, όπως επίσης και το άγχος.
Αντισταθείτε στον πειρασμό να φύγετε κρυφά. Το μωρό σας θα αναστατωθεί περισσότερο, αν νομίσει ότι εξαφανισθήκατε έτσι ξαφνικά

·      Κάντε εξάσκηση αποχωρισμού. Αν σκοπεύετε να αφήσετε το μωρό σε γνωστά πρόσωπα κάντε πρώτα εξάσκηση. Πηγαίνετε το παιδί στο σπίτι της γιαγιάς, επιτρέψτε φίλους ή άλλα μέλη της οικογένειας να φροντίσουν το παιδί (ακόμη και για μια ώρα) ένα Σαββατοκύριακο.

·      Πριν το παιδικό σταθμό ή τα προνήπια. Πριν αρχίσετε να αφήνετε το παιδί στον παιδικό σταθμό ή στο προνήπιο, εξασκηθείτε πηγαίνοντας στο σχολείο και εφαρμόζοντας τις ρουτίνες αποχωρισμού. Δώστε στο παιδί την ευκαιρία να προετοιμαστεί, να πειραματισθεί και να μεγαλώσει μέσα στην απουσία σας.

·      Μόλις φύγετε, φύγετε. Αν επιστρέφετε πίσω στο σπίτι ή στον παιδικό σταθμό για να ηρεμήσετε το μωρό, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να κάνετε ακόμη πιο δύσκολη την κατάσταση για εσάς, το παιδί, την νταντά, τις δασκάλες.

·      Για αρχή κάντε μια δοκιμή. αΑφ Την πρώτη ημέρα περιορίστε την έξοδο σας στη μια ώρα. Καθώς το μωρό θα συνηθίζει την νταντά ή τον παιδικό σταθμό μπορείτε να μακρύνετε το χρονικό διάστημα των εξόδων σας.

·      Κρατήστε την υπόσχεσή σας. Το παιδί σας θα αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και θα γίνει ανεξάρτητο, αν νοιώθει σίγουρο ότι θα επιστρέψετε.

·      Να είστε ακριβείς, με παιδικό τρόπο. Όταν μιλάτε στο παιδί για την επιστροφή σας, να είστε βέβαιοι ότι το παιδί καταλαβαίνει ότι του λέτε. Αν  γνωρίζετε την ακριβή ώρα που θα γυρίσετε, πείτε του με τους δικούς όρους, πχ μετά τον μεσημεριανό σου ύπνο και πριν την απογευματινή κρέμα. Πέστε τον χρόνο που αυτό καταλαβαίνει.




Πως μπορώ να διαχειριστώ το άγχος αποχωρισμού στον νυκτερινό ύπνο;



Όλη την ημέρα είστε μαζί, αυτοκόλλητοι και τα βράδυ θα είναι μόνο του. Αυτό του προκαλεί φόβο. Πρέπει να σας έχει κοντά του, γι αυτό κλαίει, αρνείται να πάει για ύπνο. Κάνει ότι μπορεί για να καθυστερήσει την ώρα του ύπνου.
Πως θα αντιδράσετε;
·      Από την ηλικία των έξι μηνών θα πρέπει να του μάθετε να κοιμάται μόνο του.
·      Δημιουργείστε ρουτίνες ύπνου -  μπάνιο, παραμύθι, ήρεμη μουσική, ήπιο τραγούδι νανούρισμα - και να είστε σταθερές σε αυτές τις ρουτίνες.
·      Αφήστε την πόρτα του δωματίου του μισάνοικτη για να σας ακούει και να είναι βέβαιο ότι είστε κοντά του
·      Αν το μωρό σας κλαίει μόλις φεύγετε, μπορείτε να επιστρέψετε για να δείτε αν είναι όλα καλά και να το καθησυχάσετε. Μιλήστε ήρεμα, κτυπήστε απαλά την πλάτη του. Μην το ανταμείβετε σηκώνοντας το και μην το ταΐζετε. Σε γενικές γραμμές η δεύτερη επίσκεψη σας πρέπει είναι σύντομη και βαρετή, για να μάθει να πέφτει για ύπνο μόνο του χωρίς μεγάλη βοήθεια από εσάς. Τελικά, θα μάθει να ηρεμεί από μόνο του και να κοιμάται.
·      Για τα μεγαλύτερα παιδιά που φοβούνται το σκοτάδι, ένα φωτάκι νύκτας, είναι ότι πρέπει για να νοιώθουν ήρεμα.



Το άγχος αποχωρισμού δεν έχει μακρόχρονες συνέπειες, αν ξεπερασθεί μέχρι την ηλικία των 2 χρόνων. Αν θα αποτελέσει πρόβλημα μετά την ηλικία αυτή, εξαρτάται από το πόσο επηρεάζει την ανάπτυξη του παιδιού.
Το να νοιώθουν τα παιδιά κάποιο φόβο, όταν αρχίζουν τον παιδικό σταθμό ή τα προνήπια, είναι φυσιολογικό. Αυτό όμως πρέπει να μειώνεται με το χρόνο. Σπάνια, ο υπερβολικός φόβος από το άγχος αποχωρισμού αποτρέπει να παιδιά να παρακολουθούν παιδικό σταθμό ή προνήπια ή να παίζουν φυσιολογικά με άλλα συνομήλικα παιδιά. Το άγχος αυτό προφανώς δεν είναι φυσιολογικό και τα παιδιά πρέπει να εξετάζονται από ειδικούς.